Guðsþjónusta verður í Brautarholtskirkju·sunnudaginn 9. mars kl. 11:00.·Prestur er sr. Gunnar Kristjánsson. Félagar úr·Karlakór Kjalnesinga leiða söng. Organisti er Páll Helgason.

Brautarholtskirkja á Kjalarnesi má teljast afkomandi fyrstu kirkju á Íslandi, þeirrar kirkju sem suðureyski landnámsmaðurinn Örlykur Hrappsson reisti  á Esjubergi skömmu fyrir árið 900 og frá segir í Landnámu og víðar.·Í Brautarholti hefur sennilega verið kirkja frá því á miðöldum. Kirkjan er timburkirkja, reist árið 1857 í stíl síns tíma af Eyjólfi Þorvarðarsyni bónda og merkum kirkjusmið frá Bakka á Kjalarnesi. Kirkjunni hefur lítt verið breytt frá upphafi en var endurbyggð og færð til fyrra horfs árið 1987.

Fyrsti prestur til að þjóna í þessari kirkju var sálmaskáldið sr. Helgi Hálfdánarson en hann var sóknarprestur á árunum 1855 til 1858. Að öðrum ólöstuðum er þjóðskáldið sr. Matthías Jochumson þó hvað merkastur en hann þjónaði á árunum 1867 til 1873.

Dómur Hæstaréttar í svokölluðu Álfsnes máli er fallinn og geta félagar í Skotreyn vel unað við þá niðurstöðu. Báðir aðilar málsins sitja hins vegar uppi með umtalsverðan málskostnað. Í dómsorðum segir:

Felldur er úr gildi úrskurður umhverfisráðherra 15. mars 2010 í máli nr. 09060086. Málskostnaður í héraði og fyrir Hæstarétti fellur niður.

Í raun er allt þetta mál með miklum ólíkindum og óneitanlega mjög umhugsunarvert að þessi staða geti komið upp hjá borgurum sem leita réttar síns fyrir stjórnvöldum - þ.e. að þeir sitji í kjölfarið uppi með að þurfa að taka til varna fyrir dómstólum með tilheyrandi kostnaði. Að mörgu leyti væri auðvitað sanngjarnara að það væri viðkomandi stjórnvald sem ætti varnaraðild að slíku dómsmáli. Í tilviki eins og þessu ætti í raun hið æðra setta stjórnvald, sem kveðjur upp hinn endanlega úrskurð á stjórnsýslstigi, þ.e. í þessu tilviki umhverfisráðuneytið, að eiga varnaraðildina. 

Stjórn Íbúasamtaka Kjalarness harmar þá stöðu sem upp er komin því hún felur í sér fjárhagsskuldbindingar sem við höfðum ekkert um að segja. Með stjórnsýslukæru gerðum við athugasemd við ákvarðanir stjórnvalda þar sem við töldum að þessi ákveðna starfsemi félli ekki að skipulagi. Undir það var tekið í úrskurði ráðherra og í Héraðsdómi. Nú sitjum við uppi með málskostnað sem er óbein afleiðing þessarar stjórnsýslukæru. Í þessu ferli áttum við aldrei þess kost að víkja okkur undan málaferlunum. Furðulegast er þó að vera stefnt til ógildingar á úrskurði ráðherra, úrskurði sem við höfðum ekkert um að segja. Næstu skref eru ekki ljós en við munum kynna þau jafn óðum og þau verða tekin.

Fréttatilkynning frá Reykjavíkurborg 25. febrúar 2014.

Aðalfundur Sögufélagsins Steina á Kjalarnesi verður haldinn í félagsheimilinu Fólkvangi fimmtudaginn 27. febrúar og hefst stundvíslega kl. 20:00.

Á dagskrá eru:
1.  Venjuleg aðalfundarstörf
2.  Önnur mál

Erindi kvöldsins flytur sr. Gunnþór Þ. Ingason, sérþjónustuprestur, um heilagan Kolum Killa. Þegar Örlygur Hrappsson reisti kirkjuna

að Esjubergi, um 900, var hún helguð Guði og heilögum Kolum Killa. Þess má einnig geta að kirkjan á Innra-Hólmi í Hvalfjarðarsveit var, í kaþólskri tíð, einnig helguð þeim sama ágætis dýrlingi.

Stjórn Sögufélagsins hefur á síðastliðnu ári haft nóg að gera við skiltagerð. Sl. vor voru sett upp tvö skilti. Annað þeirra fjallar um Kjalnesinga sögu og  er staðsett á Klébergi. Hitt skiltið fjallar um jarðfræði Esjunnar og umhverfi, örnefni o.fl. og er staðsett neðan við Sjávarhóla. Núna í vor verður sett upp nýtt skilti á Klébergi sem fjallar um sjávar- og búskaparhætti hér fyrrum í Kjalarneshreppi.

Allir eru velkomnir á fundinn. Kaffi og meðlæti í boði.

Stjórnin

Þessi kafli Vesturlandsvegar um Kjalarnes er einn hættulegasti kafli hringvegarins og mikilvægt að farið verði í úrbætur sem fyrst. Bætt umferðaröryggi með breikkun Vesturlandsvegar frá Hvalfjarðargöngum að Kollafirði ásamt lagfæringu á hliðarsvæðum er orðin lágmarks krafa íbúanna. Einnig er það sjálfgefið að þegar farið verði í þessa framkvæmd hefjist hún við Hvalfjarðargöng þar sem vegstæði að Kollafirði liggur fyrir sem ekki er tilfellið með kaflan frá Kollafirði og niður í bæ.

Þegar Sundabraut verður fullgerð verður hún mikilvæg bót í vegtengingu Kjalarness við miðborgina ásamt því að gera Kjalarnes með öllum sínum möguleikum að mikið verðmætari hluta borgarinnar. ÁH 20.02.2014

Aðkoma opinberra aðila

Kynning og undirbúningur málsins

En af hverju Ísland, og af hverju Hvalfjörður?

Af ábyrgð og ímynd

Samgöngur til og frá höfuðborginni

Að undanförnu hafa átt sér stað talsverðar umræður um samgöngumál og umferðaröryggi. Sú umræða hefur oftar en ekki skapast í framhaldi af slysum eða umferðaróhöppum og inn í þá umræðu blandast eðlilega samgöngur til og frá Reykjavík. Það er því hryggilegt að sjá hversu litla áherslu stjórnvöld leggja á frekari samgöngubætur til og frá höfuðborginni okkar. Samtök Sveitarfélaga á Vesturlandi hafa síðastliðin ár lagt mikla áherslu á mikilvægi tvöföldunar á þjóðvegi 1 frá Holtavörðuheiði að Kollafirði. Hafa samtökin bent á mikilvægi þess að hefjast framkvæmda sem fyrst vegna þeirrar miklu aukningar á þungaflutningum á þessum slóðum síðastliðin ár. Hafa önnur samtök, þar á meðal íbúasamtökin á Kjalanesi sem og Hverfisráð Kjalarness, sent frá sér ályktanir sem snúa að þessum málum. 

Slit og slysahætta

Í dag er ekkert flutningaskip sem siglir úti fyrir ströndum Íslands með viðkomu í helstu höfnum hringinn í kringum landið. Það er eðlilegt að vöruflutningar hafi færst í auknum mæli inn á þjóðvegakerfið vegna krafna um ferskleika vöru við afhendingu. Staðreyndin er hins vegar sú að þróunin hefur leitt til þess að allir flutningar fara landleiðina því ekki hefur þótt hagkvæmt að aðeins hluti vöruflutninga sé á hafi úti. Allir flutningar fara því landleiðina með þeirri miklu umferð sem því fylgir og ómældu sliti á vegakerfinu. Þessir flutningabílar eru allt að 50 tonn fullhlaðnir á meðan meðalfólksbíllinn er innan við 2 tonn. Hver maður sér hina auknu slysahættu sem af þessu hefur hlotist. Það er því löngu tímabært að kanna kosti þess að niðurgreiða strandsiglingar með opinberu fé því talsverður sparnaður hlýtur að koma á móti vegna minna slits á vegakerfi landsmanna og vegna minni slysahættu. Þetta er sú alvarlega staðreynd sem blasir við okkar í dag – flutningar á vörum og sjávarfangi fara þvers og kruss um þjóðvegi landsins, flestir með viðkomu í höfuðborginni, og aldrei kemur Sundabraut. 

Hefjumst handa við tvöföldun þjóðveganna til og frá Reykjavík

Ég tel að á meðan samgönguráðherra er að velta fyrir sér legu Sundabrautar og því hvort innheimta eigi veggjald vegna þeirrar framkvæmdar þá gæti hann byrjað að gera vegina til og frá höfuðborginni sómasamlega. Hann gæti byrjað nú þegar að tvöfalda akreinar frá Borgarnesi að Reykjavík, þ.e. að þeim stað sem Sundabraut kemur upp á Kjalarnes. Vesturlandsvegur í þeirri mynd sem hann er í nú gengur ekki og þolir enga bið. Hið sama á við um Suðurlandsveg til Selfoss. Við höfum horft upp á svo mörg alvarleg slys á þessum vegaköflum undanfarin ár og alltaf þyngist umferðin. 

Landsmenn eru orðnir langþreyttir á aðgerðaleysi samgönguyfirvalda og vilja skýr svör og ákvarðanir. 

Því segi ég vaknaðu herra samgönguráðherra. Slysin gera ekki boð á undan sér. 

Þórir Ingþórsson

Esjugrund 52

116 Kjalarnesi

Marta Guðjónsdóttir fulltrúi sjálfstæðismanna í Hverfaráði Kjalarness skrifaði grein sem birtist í Morgunblaðinu þriðjudaginn 28. mars 2006.

{mosimage}

Kjalarnesið - Vítaverð vanræksla R-listans

Ég hef setið í hverfisráði Kjalarness á þessu kjörtímabili og fylgst þar með þeim vinnubrögðum R-listans er lúta að málefnum íbúanna. Þau vinnubrögð geta ekki fengið aðra umsögn en vítaverð vanræksla. Tekið hefur verið á brýnustu hagsmuna- og öryggismálum íbúanna með fullkomnu sinnuleysi og framtaksleysi og endalausum innantómum loforðum sem flest, ef ekki öll, hafa lent upp í erminni.

Kjalnesingar hlunnfarnir

Sú var tíðin, 1998, að fyrrverandi borgarstjóri, Ingibjörg Sólrún Gísladóttir, hafði uppi fjálglega frasa um gagnkvæma hagsmuni, beggja sveitarfélaganna, Reykjavíkur og Kjalarness, af sameiningunni.

En nú er öldin önnur: R-listanum hefur ekki þótt neitt sjálfsagðara en að svíkja flest loforð gagnvart Kjalnesingum og brjóta á þeim samninga, m.a. þann samning sem sveitarfélögin gerðu með sér við sameininguna. Kjalnesingar hafa svo sannarlega fengið að reyna að þeir eru olnbogabarn borgarinnar. Nú er svo komið að margir málsmetandi Kjalnesingar, telja sig og sveitunga sína hafa heldur betur verið hlunnfarna, og eru farnir að efast um réttmæti sameiningarinnar.

Öryggismál í ólestri

Kjalarnesið er beinlínis lífshættulegt íbúasvæði, börnum, unglingum og fullorðnum. Það er oft stórhættulegt ökumönnum og farþegum þeirra að hægja mikið á sér á Vesturlandsveginum og beygja síðan inn í Grundarhverfið vegna ógnarhraða og sívaxandi umferðar, sífellt stærri og fleiri vöruflutningabíla, að ekki sé nú talað um aðra og fáfarnari afleggjara Vesturlandsvegar á Kjalarnesi.

Sjálfstæðismenn í umhverfisráði lögðu fram tillögur um úrbætur í umferðaröryggismálum á Kjalarnesi 22. febrúar sl., en R-listinn frestaði tillögunni. Það er dæmigerð afstaða þeirra þegar málefni Kjalarness eru annars vegar.

Börn og unglingar á Kjalarnesi hafa reynt eftir megni að leika knattspyrnu í moldarsvaði meðfram Vesturlandsveginum þar sem umferðarþunginn er gífurlegur. Þar er ekki einu sinni rolluheld girðing og svo stutt í þjóðveginn að boltinn fer oft út á og yfir veginn. Börnin og unglingarnir hafa þolinmóð beðið eftir, einum einasta, þokkalegum sparkvelli frá því slíkum velli var lofað fyrir tveimur árum. En þar er líklega til of mikils mælst, enda bólar ekkert á vellinum.

Margsvikin loforð

Meira en helmingur vegakerfisins á Kjalarnesinu er malarvegir eins og tíðkuðust í Reykjavík áður en Geir Hallgrímsson, þáverandi borgarstjóri, útrýmdi slíkum götum og vegum á sjöunda áratug síðustu aldar. Nýbyggingin við grunnskóla hverfisins, Klébergsskóla, heldur ekki vatni og hefur ekki gert það frá því hún var tekin í notkun.

Fjögur ár, samfleytt, frestaðist skólahald við Klébergsskóla vegna seinkunar á framkvæmdum við skólann. Skólalóð Klébergsskóla er algjörlega ófrágengin, þrátt fyrir margítrekuð loforð um frágang hennar. Leikskólinn sem upphaflega og réttilega átti að verða þriggja deilda, var minnkaður niður í tveggja deilda skóla með þeim afleiðingum að hann er nú þegar orðinn of lítill. Aðkoman að honum er kennslubókardæmi í slysagildrum fyrir börn og fullorðna.

Enn hefur ekki verið lokið við gangstéttagerð og ýmsan annan frágang við götur Grundarhverfis þó nú hafi í mörg ár tíðkast í Reykjavík og öðrum bæjarfélögum að ganga frá slíkum framkvæmdaatriðum áður en íbúar flytja í hið nýja hverfi. Og svona gæti ég lengi haldið áfram. Allt er á sömu bókina lært.

Korter fyrir kosningar

Ekkert af þessu er þó aðalatriðið hér: Aðalatriðið er sjálfumgleði og hroki þeirra fulltrúa R-listans sem fimmtudaginn 23. mars sl. létu loks draga sig upp á Kjalarnes á kosningafund, korter fyrir kosningar, hlusta þar á umkvartanir íbúanna, - en tóku síðan til máls og töluðu fjálglega um sínar fallegu framtíðarhugsjónir, en létu umkvartanirnar íbúanna sem vind um eyru þjóta.

Slík framkoma sýnir fádæma valdhroka og er því frágangssök.

Það er athyglisvert, að mörg - jafnvel flest - þeirra úrlausnarefna sem hér koma til álita, kosta borgina óverulegar fjárhæðir miðað við öryggishagsmuni Kjalnesinga. Spurningin snýst því ekki um fjármuni, heldur áhuga á velferð borgaranna og að staðið sé við gerða samninga.

Við sjálfstæðismenn teljum það sjálfsagða skyldu okkar að standa við samninga og gefin loforð. Við viljum láta verkin tala, teljum það skyldu okkar að hlusta á íbúa borgarinnar, forgangsraða verkefnum og framkvæma án tafar það sem er aðkallandi.og varðar öryggi borgarbúa. Við munum því standa við þau fyrirheit á Kjalarnesinu sem R-listinn hefur svikið.

Greinin birtist í Morgunblaðinu þriðjudaginn 28. mars 2006.